(Αθήνα, Temple, III:IV:XXVΙ)
Για όσους αντιλαμβάνονται τις ζωντανές εμφανίσεις μόνο ως ευκαιρία για να ζήσουν τη ρόκ ζωή, κι όχι ως Τελετή, η εικόνα του Hail Conjurer απόψε ήταν κομματάκι παράξενη. Για όσους έχουν δει τη βιντεοκασέτα από εκείνο το καλοκαίρι του ’92 στο Riihimäki (οπου ο Holocausto έπαιξε ουσιαστικά μονος του στη σκηνή, με τον Kimmo “The-fuck-you-man” Luttinen στα τύμπανα), η όψη του Hail Conjurer απόψε είχε κατι νοσταλγικό. Aυτός, η κιθάρα και η φωνή του στη σκηνή, με μοναδική συνοδεία τα προηχογραφημένα υπόλοιπα όργανα και μερικά επιλεγμένα slides. Απόμακρος, όσο και οι δίσκοι του. Μουσική που δεν αποζητά διάδραση, αλλά αντανακλάται με άνεση πάνω σου αν έχεις τον σχετικό υποδοχέα μαυρομεταλλίνης. Δεν υπάρχει η ουσία μαυρομεταλλίνη, μη την ψάξετε.
Μικρής διάρκειας show, μεγίστου αποτελέσματος Καθαρμός πριν το ηχητικό 418:ΑΒΡΑΚΑΔΑΒΡΑ:418 που ακολούθησε.

Στιγμιαία σιωπή και στη συνέχεια ακατάληπτες συνομιλίες ασυρμάτου. SETΙ σήματα; Ταξιτζήδες; Φονταμενταλιστές με παντόφλα/καλαζνικοφ/laptop στις σπηλιές της Κανταχάρ; Κανείς δε ξέρει. Οσο ο αντιπερισπασμός δρά υπέρ τους, οι Beherit λαμβάνουν θέσεις στη σκηνή και κουρδίζουν εαυτόν & κοινό με το Ερπετικό Ψέυδος που λέγεται “Black Arts”. Αργή, κινητική μουσική, υποηχητικός βόμβος, μπάσο (αλλά όταν λέμε μπάσο, εννοούμε ΜΠΑΣΟ), ανατριχίλα τόσο έντονη, τόσο επαρκής όσο και η απλή επαφή σωμάτων όταν βρίσκεται κανεις στην εφηβεία.

Ανάσα. Διάγγελμα (“Tireheb”) και ο Όλεθρος του “Salomons Gate” με τον Holocausto να μουγγρίζει “Me-Gi-Doooo” κι εμάς κυριολεκτικά να νομίζουμε ότι ήρθε όντως Η Αυγή Της. Ambient ιντερλούδια παρμένα απ’ τις Συνθετικές Ζούγκλες Εξαϋδροκανναβινόλης του “H418ov21CT” και ο στροβιλισμός συνεχίζεται μ’ενα υστερικό Nocturnal Evil” ώστε να κόψει ξανά ταχύτητες με τα “Sadomatic Rites”/”Gate of Nanna”. Μ’αυτό τον τρόπο σφραγίζεται η ζωντανή αναπαραγωγή ολόκληρης της Α’ πλευράς του “Drawing Down the Moon”. Οσο κι αν μου έλειψαν ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ όπως τα “Down There” ή “Werewolf, Semen and Blood”, της Β’ πλευράς μπορώ να καταλάβω πως αν παιζόταν, στις αποψινές εξωγήινες συχνότητες που ο Holocauso οικοδόμησε ίσως να προκαλούσαν υστερικό σοκ ζωντανής ανθρωποφαγίας μεταξύ των παρευρισκόμενων. Ή τίποτα χειρότερο, αν υπάρχει. Ο ήχος παιδιά….ΑΥΤΟΣ ο ήχος. Τον λέω ηχο μόνο κατ’αναλογία όπως θα’λεγε και μια Ψυχή απ’το Πρόβιντενς, γιατί έχουν ήδη περάσει τρεις μέρες κι ακόμα τον νιώθω στα σωθικά μου σα Ζωντανή Οντότητα.

Συνεχίζοντας εν μέσω ατμού και κόκκινου (αποκλειστικά) φωτός η Κόλαση ζωντάνεψε στα “Grave Desecration” και “Witchraft” όπου ο Black Moon Necromancer of Hades (μόνος του) ανέλαβε να επιβεβαιώσει πως ισχύει κάποιος Μυστικός Κανόνας που λέει ότι αυτό το τραγούδι μάλλον δεν πρέπει να το τραγουδά κανείς εφόσον περάσει κάποιο ηλικιακό Κατώφλι. Το Κατώφλι αυτό δεν εχει τίποτα να κανει με την σωματική ηλικία. ‘Ετσι ο Holocausto, εδώ σώπασε. Ετσι είχα σωπάσει κι εγώ όσο, αποσβολωμένος, βίωνα την Τελετή να κορυφώνεται με τον ΘΕΡΙΣΜΟ του “All in Satan” και το γλαφυρό Τώρα Που Είδες, Σώπαινε του “Pagan Moon”.
Αν ήρθες κι εσύ στους Beherit είναι σίγουρο πως, τώρα, είδες.
Τώρα, ξέρεις.
Τώρα που ξέρεις, σώπαινε.
Κόνξ Ομ Παξ.

Σ’ενα ιδανικό κόσμο , οι “πολυτελείς επανακυκλοφορίες δίσκων” θα ήταν απλά ο ίδιος δίσκος χωρισμένος σε δυο 45άρια των 12 ιντσών. Ούτε 180 γραμμάρια “για καλύτερη ποιότητα ήχου” (qλαίω), ούτε βινύλια-χλαπάτσες (“splatter”) ούτε αυτοκόλλητα, ούτε τριπλά posters λες και παίρνω τη Σούπερ-Κατερίνα, ούτε “full dynamic range remasters” (για ηχογραφήσεις κατάληψης), ούτε Die Hard (=pay harder) editions, ούτε χάντρες και μπιχλιμπίδια για πάσης φύσεως ιθαγενείς.

O λόγος βέβαια που προσωπικά θα προτιμούσα επανακυκλοφορίες των δυο 45αριών, πέρα απ’το οτι έχουν πιο απλωμένα αυλάκια και ακούγονται όντως καλύτερα (και στις περιπτώσεις singles όπως κάποια της θρυλικής Factory records ακούγονται και πιο δυνατά), είναι για να τα παίζω στις 33 στροφές. Σε μερικά albums, αυτό λειτουργεί υπερθεματίζοντας τον σκοπό τους. Ένας τέτοιος δίσκος είναι και το (33 στροφών) ντεμπούτο των Paradise Lost. Aντιλαμβάνομαι βέβαια, πως ο Hammy μάλλον τους ιθαγενείς της παραπάνω παραγράφου σκέφτεται όταν κάνει επανακυκλοφορίες σήμερα, οπότε δεν περιμένω να κάνει οτιδήποτε τέτοιο με το “Lost Paradise”…

Πήρα λοιπόν το κατσαβιδάκι μου , αναποδογύρισα το πιστό μου Dual CS435-1 και χαλάρωσα τη βίδα στο μοτεράκι απ’ την πλευρά των 33 στροφών. Πολύ. Τόσο ώστε να παίζει σε μια πολλλλλλλύυυ χαμμηλλλότερη ττττταχχχχχχύττττητττα. Ο ήχος βράζει, το album κοχλάζει και βαριανασαίνει στο Κέντρο του Χάους, “Τυφλό και Ά-νοο” που θα’λεγε και μια ψυχή απ’το Πρόβιντενς.
No.FUKKING.Hi-Fi , στα σίγουρα.
Δικό σας λοιπόν, παρέα με το απαραίτητο κασετοεξώφυλλο στην περίπτωση που θελήσετε να το μεταφέρετε σε αληθινό φορμάτ. Με σεβασμό στο αρχικό Αμφίβιο του Duncan Fegredo και τις ευχές μας για ένα όμορφο Ηλιοστάσιο

…ask The Grim Weaper
Παρασύνθημα: Necropitch

Το ψηφιακό απολίθωμα της εξαντλημένης κασέτας τους απο την Mysterion βρίσκεται στο Mπάνντκαμπφ.

Ο παλμός της επικαιρότητας με ενθουσιάζει όσο η άφιξη ενός εντύπου mailorder της Last Episode στο ταχυδρομικό κουτάκι της πολυκατοικίας. Xαζεύοντας την περιρρέουσα υστερία για τον νέο δίσκο των νεκραναστημένων Coroner στο διαδίκτυο, θυμήθηκα πως είχα ξεχάσει να σας παραθέσω ετούτο:

“No More Color” λοιπόν. Aπο το βαθύ παρελθόν, όταν οι Coroner είχαν drummer. Με την υπογραφή της πραγματικής Dissonance, δηλαδή της Ολικής Μετρικής Ανυπακοής™ του Philips FC630. Λάθος ταχύτητες, λάθος συχνότητες, ανορθόδοξα τεντώματα. Οχι στη Θεωρία, αλλα στην Πράξη.

Συμπλήρωμα στην Β‘ πλευρά: (κυριολεκτικά και μεταφορικά) κομμάτια από την ολομέτωπη επίθεση του “R.I.P.” LP. Από το βαθύτερο παρελθόν, όταν οι Coroner είχαν και drummer και παραγωγό.

Marky, πάρε κάνα τηλέφωνο ρε ψυχή…
παρασύνθημα: blast_infotainment

Ειναι τόσο εμφατικά ατελές, τόσο ανοικτό σε επανερμηνεία και, σε τελική ανάλυση, τόσο αλλόκοτα ζωντανό αυτο το split των Thorns με τους Emperor του 1999 που η σύμπτωση της βλάβης του Philips FC630 περίπου τον ίδιο καιρό, δρα συμβιωτικά.

Η κασέτα περιέχει την πλευρά των Thorns σε αυτό, όπως επίσης και την πρώτη τους εμφάνιση μετα τον “παιδικό σταθμό” (περιγραφή του ιδιου του Snorre για την φυλακή εκείνο τον καιρό), μέσω της διασκευής τους στο “Pagan Winter” των Darkthrone. Περιέχεται επίσης και η “Different Perspective 2000” εκδοχή του “Stellar Master Elite”, αλλά παραλείπεται το “Blessed from Below” που είχε φτιάξει μαζί με τον Satyr ως κομμάτι των Satyricon. Όχι επειδή δεν το εκτιμώ. Αλλα επειδή θελω να το πειράξω με έναν πιο αλλόκοτο τρόπο κάποια στιγμή (θα δείτε. ελπίζω).

Για την ώρα, ελπίζω να αφουγκραστείτε ετούτο, ως στιγμιότυπο μιας εποχής. Ενα στιγμιότυπο στην εναλλακτική του μορφή. Τεντωμένο σε ταχύτητα, με ταλαντώσεις όσο αφύσικες όσο και οι ίδιες του οι αφετηρίες. THORNS Vs PHILIPS

The 666 Machines were Repowered…
παρασύνθημα:monophilips

______________________________________________________________________
[rough translation]

Over the course of time, Teitanblood’s methods of expression have doubtlessly been based on some weird Uneucleidian geometry. The conversation between it’s “dimensions” has been able to synthesise, as if by nature and not mere circumstance, an unbridled high-pitched Chaos with a bubbling Pulse that stitches any and all gashes of “normality” that would allow their records to sound friendly (as if that’s ever possible).

Coexistant Worlds: “From the Visceral Abyss” sounds like it’s been recorded twice· once normally and once it total reverse. These two recordings seem to be played simultaneously as the needle explores the record grooves. In most cases, overuse of reverberation or superficial ambiguity can hide too little of a band’s shortcomings like lack of focus, talent or Purpose. This is definitely not the case here: Regardless of the sheer, disciplined determination NSK and J show on the titletrack or the “Strangling Visions/And All Was Darkness/Tomb Corpse Haruspex” triplet, they show zero resistance when the madness of a Purulescent Horror sweeps them· a Horror fittingly potent in both repelling the all the doubting Thomases as well as forging fanaticism in the heart of all Parsifals out there.

Without a single doubt, an inseparable, and given Timo Ketola’s recent (“MMXX”) Crossing of The Veils, equally substantial element to this Experience is Dávid Glomba’s artwork. Like the music and lyrics of the album it does not dictate, nor does it reveal the Ultimate Realization. Neither does it crave to depict the Inexorable End in academic fashion. It merely Signifies· lights up a trajectory if you like…

“From the Visceral Abyss” is no half-assed job. Do not downgrade your own experience into a half-assed job by just “listening” to it.
APPREHEND it.